Άνοιξαν οι Πύλες της Κολάσεως και βγήκαν οι …Τζιχάντ!

…άνοιξαν και απειλούν να καταπιούν όλον τον πολιτισμό,όπως τον γνωρίζουμε ως τώρα.Το όνομα αυτών Τζιχάντ και όι Άγγελοι του Θανάτου οι απανταχού στον κόσμο τζιχαντιστές,πολλοί εκ των οποίων ζουν στην χώρα μας.
Το παρόν σημείωμα συμπίπτει χρονικά με την 13η επέτειο της 11ης Σεπτεμβρίου 2001,την ημέρα που ο πολιτισμένος κόσμος κατάλαβε με τον καταφανέστερο τρόπο τι σημαίνει απειλή για τον τρόπο ζωής του και για τις αξίες του.Στις ημέρες μας η απειλή δείχνει το πρόσωπό της(έστω καλυμένο με κουκούλα)αποκεφαλίζοντας δημοσίως αθώους που απλώς έκαναν το επαγγελματικό τους καθήκον στην περιοχή όπου ελέγχουν.
Τα προβλήματα της διεθνούς τρομοκρατίας δεν είναι βέβαια στην πρώτη προτεραιότητα του ελληνικού λαού,ο οποίος παραζαλισμένος από την χρεωκοπία του το μόνο που επιθυμεί είναι να ακούσει κάτι για φοροελαφρύνσεις,Πλην όμως το μέγεθος της φρίκης και της απειλής αφορά και στην Ελλάδα και όσοι δεν το πιστεύουν πλανώνται.Αλήθεια, φανταζόμαστε  ένα ισχυρό και διαρκώς εξαπλωνώμενο κράτος σαν το Ισλαμικό Κράτος του Λεβάντε στην μεσογειακή γειτονιά μας,απέναντι από την Κύπρο και την Κρήτη;

Περνάει από τον νου μας οτι οι Μουσουλμάνοι που φιλοξενούνται στην χώρα μας ως μετανάστες,παράνομοι ή όχι ,κρύβουν ανάμεσά τους τζιχαντιστές ή ακόμη χειρότερο είναι έτοιμοι να γίνουν οι ίδιοι;
Επειδή η ιστορική αναδρομή είναι πάντα χρήσιμη, θυμίζω οτι μία από τις σημαντικότερες διαφορές Χριστιανισμού και Μωαμεθανισμού είναι η αντίληψή τους περί κρατικής εξουσίας.Ο Ιησούς Χριστός από την στιγμή που είπε την φράση”τα του Καίσαρος τω Καίσαρι”έθεσε σαφή και αδιαπέραστο τείχος ανάμεσα στην πολιτική και στην θρησκευτική εξουσία,οι οποίες εξουσίες στον χριστιανικό κόσμο,παρά τις κατά καιρούς παρεκτροπές, παρέμεναν πάντα διακριτές.

Σε όσα μουσουλμανικά κράτη υπάρχουν βασιλικές δυναστείες,αυτές βασίζουν και οφείλουν την επιβίωσή τους σε μία συμφωνία με τους θρησκευτικούς ηγέτες των χωρών τους οτι θα υπερασπίζουν και θα εξαπλώνουν πάντα την μουσουλμανική πίστη με χαρακτηριστικό παράδειγμα την Σαουδική Αραβία.Απεναντίας σε όσα μουσουλμανικά κράτη επιβλήθηκαν κοσμικές εξουσίες,αυτές κατά κανόνα αυταρχικές και τυραννικές είχαν πάντα απέναντί τους μία μάζα πιστών οι οποίοι θεωρούσαν οτι αυτοί οι δικτάτορες δεν είναι ταπεινοί,όπως το Κοράνι επιβάλλει στους ηγέτες να είναι,έχουν ξεφύγει από τον δρόμο του Θεού και ακόμη χειρότερο,σφετερίζονται την εξουσία του Θεού,ο Οποίος την ασκεί επί Γης μέσω των αντιπροσώπων Του,δηλαδή των θρησκευτικών ηγετών.

Αυτή ακριβώς είναι η ιδεολογική βάση όλων των ισλαμικών κινημάτων,τα οποία επιδιώκουν την εγκαθίδρυση θεοκρατικών καθεστώτων στα μωαμεθανικά κράτη,των τρομοκρατών του ΙΣΙΣ συμπεριλαμβανομένων.

Το δεύτερο σημαντικό στοιχείο είναι η πολιτισμική και οικονομική διαφορά.Κατά τους πρώτους αιώνες της αραβικής εξάπλωσης και μέχρι τα χρόνια της Αναγέννησης οι Μουσουλμάνοι και η Κίνα ήταν στην πρωτοπορία του παγκόσμιου πολιτισμού με την Ευρώπη και το Βυζάντιο να έχουν περιπέσει σε πολιτιστική αποτελμάτωση.Από το τέλος του Μεσαίωνα όμως και μέχρι σήμερα η κατάσταση αντεστράφη και η αποτελμάτωση και η οπισθοδρόμηση αφορά πρωτίστως τους μουσουλμανικούς πληθυσμούς με πολυδιάσπαση,αποικιοκρατία και μαζική μετανάστευση στα δυτικά κράτη.

Αυτή είναι η μοίρα των κλειστών συστημάτων,πλην όμως η κακή κατάσταση γέννησε ισχυρές παρενέργειες.Στα μουσουλμανικά κράτη επιβλήθηκαν τυραννίες και οι μουσουλμανικές μειοψηφίες στα δυτικά κράτη έχοντας να αντιμετωπίσουν την διαφορά οικονομικού και πολιτιστικού επιπέδου με τους δυτικούς,απασχολούμενοι κυρίως με χειρωνακτικές εργασίες και αποκλεισμένοι από την πολιτική εξουσία κλείστηκαν στα γκέτο και στον εαυτό τους,αναλογιζόμενοι το ένδοξο πλην χαμένο παρελθόν και αναπτύσσοντας φθόνο και μίσος απέναντι στον δυτικό της διπλανής συνοικίας ή και πόρτας.

Η αντίδραση δυστυχώς δεν ήταν αυτό που θα λέγαμε φυγή προς τα εμπρός,όπως έκαναν οι Κινέζοι.Αντί του δρόμου της Δημοκρατίας και της Τεχνολογίας συμπαγείς μουσουλμανικοί πληθυσμοί προτιμούν την προσκόλληση στην παράδοση.Έχοντας χάσει το τραίνο της τεχνολογίας και πιστεύοντας σε μία θρησκεία που ελέγχει την ζωή τους καθόλο το 24ωρο με κοινωνικές δομές μη επιτρέπουσες την Δημοκρατία και την ανεκτικότητα είναι φυσική συνέπεια η καχυποψία και ο φθόνος απέναντι στην Δύση να βαθύνει.

Έχοντας επίσης απέναντί τους τυραννικά καθεστώτα τα οποία συνέδεαν είτε με την Δύση ,είτε με την Ρωσία,είναι ακόμη φυσικότερο να αναπτυχθεί αντίδραση βίαιη,όπως αυτή της λεγόμενης Αραβικής Άνοιξης,η οποία μετετράπη ενωρίς σε Αραβικό Χειμώνα.

Την ακρότατη μορφή της αντίδρασης αυτής την παρακολουθούμε τώρα με το Ισλαμικό Χαλιφάτο.Άνθρωποι που θέλουν να γυρίσουν την Ιστορία αιώνες πίσω και το πνεύμα χιλιετίες πίσω.

Ο γράφων δεν είναι ούτε ισλαμολόγος,ούτε αραβολόγος για να προτείνει λύσεις για κοινωνίες που δεν γνωρίζει καλά.Γνωρίζει όμως δύο πράγματα.Το πρώτο είναι οτι η μουσουλμανική κοινωνία χρειάζεται επειγόντως έναν Μαρτίνο Λούθηρο,κάποιον ο οποίος θα αναμορφώσει εκ βάθρων την θρησκεία τους,θα προκαλέσει πνευματική επανάσταση,θα αφαιρέσει όλα τα βίαια στοιχεία από την ερμηνεία του Κορανίου και θα δείξει τον δρόμο που οδηγεί τις μουσουλμανικές μάζες στον 21ο αιώνα.

Μέχρι όμως να ευρεθεί αυτός, η πολιτισμένη ανθρωπότητα πρέπει να εξαλείψει την απειλή του Ισλαμικού Κράτους τελείως,προκειμένου να δείξει σε όλους οτι η Ιστορία και ο Πολιτισμός δεν γυρίζουν πίσω.

Είναι απλώς βάρβαροι,όπως αυτοί που κατέκλυσαν την ρωμαϊκή Δύση,χωρίς όμως να είναι δεκτικοί πολιτισμού,όπως οι τότε βάρβαροι.Θέλουν να αντικαταστήσουν τα παλαιά απολυταρχικά καθεστώτα,τύπου Ασάντ με ένα πολύ χειρότερο.Αν πάμε και παραπέρα την σκέψη μας μάλιστα οδηγούμεθα  στο συμπέρασμα οτι η θρησκεία είναι απλώς το προπέτασμα,την χρησιμοποιούν ως ιδεολογικό προκάλυμμα της απόλυτης εξουσίας που θέλουν να επιβάλουν.Πλην όμως θα χάσουν.Όπως είπε και ο μεγάλος Γκάντι,ποτέ κανείς τύραννος δεν μακροημέρευση.

Δεν γνωρίζω ποιους και πόσους θα συμπεριλάβει η νέα Συμμαχία κατά της βαρβαρότητας των σφαγέων ή αν την τελική λύση θα δώσει ο περσικός στρατός.Γνωρίζω όμως και προτείνω το προπύργιο του πολιτισμού που λέγεται Ελλάς να συμμετάσχει στην Συμμαχία αυτή στρατιωτικά,παρόλα τα οικονομικά της προβλήματα.Το γιατί πρέπει να γίνει αυτό είναι θέμα μιας άλλης συζήτησης.