Μιάμιση ώρα έντονου διαλόγου πήρε στον Πρόεδρο των ΗΠΑ Μπαράκ Ομπάμα με τον Ρώσο πρόεδρο – σύμφωνα με το Debka – να κατανοήσει ότι Βλαντιμίρ Πούτιν είναι ακλόνητα σταθερός στην στρατηγική του για την Ουκρανία και δεν έχει καμία πρόθεση να αποσύρει τα ρωσικά στρατεύματα που έχουν τοποθετηθεί στη χερσόνησο της Κριμαίας.
Επιμέλεια Άμυνα Πολιτική
Στην πραγματικότητα, και παρά τη διπλωματική γλώσσα, ο Πούτιν ήταν συνεχώς στην επίθεση. Άφησε ξεκάθαρα να εννοηθεί ότι εάν οι ΗΠΑ και η Ευρώπη δεν απαλλάξουν το Κίεβο από τις «φασιστικές συμμορίες», που έχουν αναλάβει δράση στην Ουκρανία, η Μόσχα θα μετακινήσει επιπλέον δυνάμεις και σε άλλες περιοχές της Ουκρανίας προκειμένου να προασπίσει τα συμφέροντά της και να «προστατεύσει τους Ρώσους πολίτες και συμπατριώτες που ζουν εκεί» για όσο καιρό το προσωρινό καθεστώς μένει στο Κίεβο.
Μέχρι σήμερα στην κατάληψη της Κριμαίας από τους Ρώσους δεν έχει πέσει ούτε μια ντουφεκιά..
Αυτό μπορεί να αλλάξει πολύ γρήγορα και να κλιμακωθεί σε μια σύγκρουση μεταξύ των ρωσικών και φιλορωσικών δυνάμεων και αυτών που υπακούν στις προσταγές της μεταβατικής κυβέρνησης του Κίεβου.. Ο Πούτιν δεν εντυπωσιάστηκε ούτε αποθαρρύνθηκε από την απειλή που εκτόξευσε ο Πρόεδρος των ΗΠΑ για “διεθνή πολιτική και διπλωματική απομόνωση λόγω της σαφούς παραβίασης της κυριαρχίας και της εδαφικής ακεραιότητας της Ουκρανίας.” Ούτε και από αυτή για ένα πιθανό μποϊκοτάζ της συνόδου κορυφής των G8 το καλοκαίρι στο Σότσι.
Έτσι και αλλιώς ο πρόεδρος Πούτιν μόνος του στεκόταν στο άνοιγμα και το κλείσιμο των Ολυμπιακών Χειμερινών Αγώνων στο Σότσι – δίπλα του δεν ήρθε κανένας δυτικός ηγέτης.. Μετά από αυτό, δεν φοβάται να σταθεί μόνος του και απέναντι στην Ουκρανία, καθώς, ανεξάρτητα από τις πιέσεις ΗΠΑ και Ε.Ε δεν πρόκειται να σταματήσει να βλέπει αυτό που συμβαίνει στην Ουκρανία σαν σοβαρή στρατηγική απειλή στο κατώφλι της Ρωσίας.
Έτσι, οι διπλωματικές προσπάθειες της Δύσης θα ήταν παραγωγικότερες εφόσον υιοθετούσαν μια αυστηρότερη στρατηγική απέναντι στις ομάδες των διαφωνούντων που έχουν καταλάβει την εξουσία στο Κίεβο ή να επιδίωκαν ένα μνημόνιο κατανόησης με τη Μόσχα.. Ένα τέτοιο μνημόνιο άλλωστε, υπάρχει ήδη από τις 21 Φεβρουάριου, μια μέρα πριν το πραξικόπημα στο Κίεβο, μια συμφωνία που υπογράφηκε με το Βίκτορ Γιανούκοβιτς και με τη μεσολάβηση των υπουργών εξωτερικών της Γερμανίας, της Γαλλίας και της Πολωνίας, για μια κυβέρνηση εθνικής ενότητας στην Ουκρανία με την κήρυξη πρόωρων εκλογών και ενός νέου συντάγματος που θα περιορίζει αισθητά της εξουσίες του προέδρου.
Άλλωστε η εν λόγω συμφωνία εγκρίθηκε από τη Μόσχα και την Ουάσιγκτον. Ωστόσο όσο περνάει ο χρόνος και η κλιμάκωση συνεχίζεται, η ισχύς της συμφωνίας εξασθενεί, μαζί με τις όποιες πιθανότητες για μια ειρηνική λύση στη σύγκρουση της Ουκρανίας.
Ως εκ τούτου, η τακτική της συνεχιζόμενης άσκησης πίεσης των ΗΠΑ και της Ε.Ε στην Μόσχα δεν απλώς μάταιη αλλά και καταστροφική. Είναι ένα στρατηγικό σφάλμα της Δύσης το οποίο μπορεί να οδηγήσει την κατάσταση στην Ουκρανία σε πόλεμο.
Η προσωρινή κυβέρνηση στο Κίεβο στις 2 Μαρτίου κήρυξε επιστράτευση σε 1 εκατ. έφεδρους της Ουκρανίας. Η κίνηση αυτή του Κιέβου ήταν λάθος σε πρακτικό επίπεδο και έδωσε στον Πούτιν την αφορμή να ενισχύσει περαιτέρω την στρατιωτικές του παρουσία στην Ουκρανία. Επιπλέον ο Ρώσος Πρόεδρος γνωρίζει πολύ καλά ότι τα οικονομικά της κυβέρνησης του Κιέβου δεν της επιτρέπουν να ταΐσει να κινητοποιήσει και να εξοπλίσει τόσες εκατοντάδες χιλιάδες στρατό, ενώ ερωτηματικό παραμένει και το πόσοι εξ αυτών είναι πιστοί στο νέο καθεστώς του Κιέβου.
Χθες η προσωρινή κυβέρνηση του Κιέβου απηύθυνε έκκληση προς το ΝΑΤΟ για βοήθεια Αυτή όμως η άνιση αναμέτρηση συμβαίνει ταυτόχρονα με την κρίσιμη κατάσταση 2.000 χιλιόμετρα μακριά στην ανατολική Μεσόγειο και 3.500 χιλιόμετρα μακριά αυτής του Περσικού Κόλπου και των ηγετών του Ισραήλ της Σαουδικής Αραβίας της Αιγύπτου του Ιράν της Συρίας και της Χεζμπολάχ…
Συνεπώς (για όλους) εξάγονται τέσσερα σημαντικά συμπεράσματα:
1. Ο Πρόεδρος Ομπάμα υπαναχώρησε στη δέσμευση απέναντι στους συμμάχους των ΗΠΑ για δεύτερη φορά μέσα σε οκτώ μήνες. Όλοι θυμούνται τη στροφή του τον περασμένο Αύγουστο με την σχεδιαζόμενη στρατιωτική επέμβαση των ΗΠΑ για την απομάκρυνση του προέδρου της Συρίας Μπασάρ Άσαντ λόγω της χρήσης χημικών όπλων. Όλοι επίσης βλέπουν πως η Ουάσιγκτον οπισθοχωρεί στη χρήση στρατιωτικής επιβολής από τη Ρωσία στην Ουκρανία, με τις ΗΠΑ να μην είναι πλέον αξιόπιστος σύμμαχος στην διαφύλαξη της εθνικής τους ασφάλειας.
2. Οι κυβερνήσεις της Μέσης Ανατολής που επέλεξαν ως “σύμμαχο” τον Πούτιν, η Δαμασκός η Τεχεράνη η Χεζμπολάχ και μέχρι ενός σημείου και η Αίγυπτος, βρέθηκαν στην ισχυρή πλευρά αυτής της περιφερειακής εξίσωσης. Ενώ το φιλοαμερικανικό στρατόπεδο υποχωρεί.
3. Η Αμερικανική αδυναμία σε αυτό το μέτωπο ενίσχυσε το Ιρανόσυριακό μπλοκ και τους δεσμούς του με την Χεζμπολάχ.
4. Ο Πούτιν που στέκεται στο πλευρό του Ιράν και τις πυρηνικές φιλοδοξίες της Τεχεράνης αποτελεί ανυπέρβλητο εμπόδιο για διαπραγμάτευση και αποδεκτή συνολική συμφωνία με το Ιράν, όπως ακριβώς και στην διεθνή προσπάθεια για μια πολιτική επίλυση της συριακής κρίσης που απέτυχε τον περασμένο μήνα.
Με την κρίση στην Ουκρανία να κλιμακώνεται συνεχώς, η συνάντηση που έχει προγραμματιστεί ανάμεσα στο πρωθυπουργό του Ισραήλ Βενιαμίν Νετανιάχου και τον Πρόεδρο Ομπάμα τη Δευτέρα στο Λευκό Οίκο είναι απίθανο να είναι μια απλά κοινοτυπική επίσκεψη.
