Το “Κατηγορώ του ΥΠΑΜ Παπακώστα μέσα από τον τάφο”…Μέγας Δειλός ο Χριστόφιας!

Παρουσιάστηκε χθες το βιβλίο «Ανεμοδαρμένη Πορεία» του Κώστα Παπακώστα. Μέσα από το βιβλίο και μέσα σε 56 σελίδες, ο αείμνηστος πρώην Υπουργός Άμυνας παρουσιάζει τα γεγονότα, όπως ο ίδιος θεωρεί ότι έγιναν, για τη μεγάλη τραγωδία με τους 13 νεκρούς

Μέσα σε ένα κεφάλαιο, ο Παπακώστας έκανε εκτενή αναφορά στο Μαρί και την έκρηξη. Ο βασικός τίτλος αυτής της ενότητας είναι «Η καταστροφική έκρηξη στη Ναυτική βάση στο Μαρί». Μέσα σε αυτό το κεφάλαιο υπάρχουν οι ακόλουθες ενότητες:

Στο βιβλίο των απομνημονευμάτων του πρώην Υπουργού Άμυνας καταγράφονται, η μεγάλη πικρία και η οργή του για τη στάση που τήρησε απέναντί του η κυπριακή δικαιοσύνη, αλλά και ο τέως Πρόεδρος της Δημοκρατίας Δημήτρης Χριστόφιας.

Στις καταθέσεις του ίδιου, σε κάποιο σημείο της αναφοράς του, ισχυρίζεται ότι ήρθε σε αντιπαράθεση με τον τέως Πρόεδρο: «Ομολογώ πως ήταν η πρώτη φορά που ήρθα σε αντιπαράθεση με τον Πρόεδρο και “φίλο” Χριστόφια».

Μέσα από το βιβλίο, ο Κώστας Παπακώστας δεν απέκρυψε την πικρία για την άδικη μεταχείριση, όπως τη χαρακτηρίζει, για τα τραγικά γεγονότα του Μαρί.

Η αναφορά που κάνει αίσθηση ήταν: «Το μέγα σφάλμα του Προέδρου της Δημοκρατίας (Δημήτρη Χριστόφια) ήταν η δειλία που επέδειξε.

Αντί να παρουσιαστεί ενώπιον του λαού και των συγγενών των θυμάτων την ίδια ημέρα και να απολογηθεί ή ακόμα και να παραιτηθεί, κρύφτηκε στο Προεδρικό πέντε μερόνυχτα και, όταν παρουσιάστηκε, όχι μόνο δεν απολογήθηκε, αλλά φρόντισε, με τη συμβολή, φαίνεται, του τότε Γενικού Εισαγγελέα Πέτρου Κληρίδη και των συν αυτώ, να μεταθέσει σε άλλους τις ευθύνες του».

Στο βιβλίο του ο Κώστας Παπακώστας δεν μένει μόνο εκεί. Χρησιμοποιεί τη λαϊκή ρήση «όταν έχεις τέτοιους φίλους τι τους θέλεις τους εχθρούς», για να εκφράσει τα συναισθήματά του για τον τέως Πρόεδρο Δημήτρη Χριστόφια και διαχωρίζει, παράλληλα, την κυπριακή αριστερά, την οποία υπηρέτησε, κάνοντας λόγο για υπέροχο κόσμο της αριστεράς.

Ο Νικόλας Παπακώστας, γιος του μακαριστού Κώστα Παπακώστα, ζήτησε το άνοιγμα της υπόθεσης του Μαρί. «Διάβασα ότι απαίτηση των συγγενών του Μαρί είναι να ανοίξει ξανά η υπόθεση. Αυτό είναι και δική μας απαίτηση και ελπίζω ο Γενικός Εισαγγελέας να το τολμήσει.

Διότι είμαι βέβαιος ότι και ο πατέρας μου αυτό θα ήθελε. Όπως εκτεταμένα αναφέρει στο βιβλίο του (ο πατέρας μου), οι ευθύνες βαραίνουν άλλους και, κυρίως, τους στρατιωτικούς, με κεντρικό πρόσωπο τον Συνταγματάρχη Γεωργιάδη», ανέφερε χαρακτηριστικά.

«Ο Συνταγματάρχης Γεωργιάδης παραπλάνησε τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, την ηγεσία του ΓΕΕΦ και εμένα τον ίδιο προσωπικά […] Η καταστροφική έκρηξη της 11ης Ιουλίου του 2011 στο Μαρί ήταν ένα τραγικό ατύχημα.

Η πικρία του Κώστα Παπακώστα είναι έκδηλη σε όλο το κεφάλαιο που αναφέρεται στο Μαρί. «Υπήρξα θύμα της μεγαλύτερης σκευωρίας, κακοδικίας ή και δικαστικής πλάνης, από γενέσεως της Κυπριακής Δημοκρατίας μέχρι σήμερα. Πληρώνω τα λάθη άλλων, τις παραλήψεις και τις αρρωστημένες πολιτικές, επαγγελματικές και άλλες φιλοδοξίες, αδυναμίες και σκοπιμότητες […]».

Σε δηλώσεις του, ο Γιαννάκης Ομήρου αναφέρει ότι «δεν αποκρύβει τη δικαιολογημένη του πικρία μιας άδικης μεταχείρισης για τα τραγικά γεγονότα του Μαρί.

Η παράθεση, με απόλυτη τεκμηρίωση των όσων προηγήθηκαν της έκρηξης στη ναυτική βάση Ευάγγελος Φλωράκης, καταδεικνύουν πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας την ανυπαρξία οποιωνδήποτε ευθυνών του συγγραφέα».

Στην ομιλία του ο κ. Ομήρου είπε ότι «ο Κώστας Παπακώστας, παρά τη μη αποκρυβείσα πικρία του, όπως αποτυπώνεται στο βιβλίο, είναι δικαιωμένος από τον λαό και την ιστορία για την τεράστια προσφορά του στους αγώνες της πατρίδας. Καμιά αδικία δεν μπορεί να κηλιδώσει αυτή την κορυφαία και πρωταγωνιστική του προσφορά.

Ο Κώστας Παπακώστας υπήρξε μια διαδρομή γεμάτη φως. Και η σύνοψη της ζωής του, όπως αποτυπώνεται στο βιβλίο που παρουσιάζουμε απόψε, θα αποτελεί για πάντα πολύτιμη κιβωτό αρετών. Γι’ αυτό σήμερα μετράμε τη μεγάλη απουσία του. Θα τον βλέπουμε πάντα ορθό, ζωντανό, περήφανο και ανυπότακτο».

Ο κ. Ομήρου ευχήθηκε το βιβλίο να διαβαστεί ως μια πολύτιμη κληρονομιά μιας λαμπρής προσωπικότητας που δεν έγραψε απλώς ιστορία, αλλά υπήρξε μέτοχος και διαμορφωτής της.