Βαθιά συγκίνηση έχει προκαλέσει στον Βόλο και τη Μαγνησία η είδηση του θανάτου του Δημήτρη Καλλιγά, απόστρατου αξιωματικού της Πολεμικής Αεροπορίας και πρώην διοικητή της 111 Πτέρυγας Μάχης, ενός ανθρώπου που το όνομά του ταυτίστηκε με μια συγκλονιστική πράξη αυτοθυσίας στις καταστροφικές πλημμύρες του 1995.
Περισσότερο από τρεις δεκαετίες μετά, οι μνήμες παραμένουν ζωντανές. Εκείνες τις δραματικές ώρες, όταν τα ορμητικά νερά εισέβαλαν στη μονάδα της Νέας Αγχιάλου και απείλησαν κατοικίες στρατιωτικών οικογενειών, ο Δημήτρης Καλλιγάς δεν έμεινε πίσω από ένα γραφείο. Βρέθηκε ο ίδιος στο επίκεντρο της μάχης με τα νερά, αναλαμβάνοντας προσωπικά τη διάσωση ανθρώπων που κινδύνευαν.
Ανάμεσα στις ιστορίες που έμειναν ανεξίτηλες στη μνήμη όσων τις έζησαν ήταν η διάσωση μιας γυναίκας αξιωματικού και των δύο μικρών παιδιών της. Η φράση που της απηύθυνε μέσα στον πανικό της στιγμής έμελλε να γίνει σύμβολο ψυχραιμίας και γενναιότητας:
«Δώσε μου τα παιδιά και πήδα. Μη φοβάσαι».
Η μητέρα υπάκουσε και, χάρη στην αποφασιστικότητα του διοικητή, η ίδια και τα δύο παιδιά της σώθηκαν από τα ορμητικά νερά.
Την είδηση του θανάτου του έκανε γνωστή, μέσα από ανάρτησή του ο γιός του.Όπως αναφέρει:
«Την Περασμένη Παρασκευή 17 Ιουλίου έχασα τον ήρωά μου. Το μπαμπά μου. Όσα χρόνια και να πέρασαν εγώ τον θυμάμαι πιλότο, αεροπόρο, όπως στη φωτογραφία. Η Ζωή είναι ιστορίες και αναμνήσεις. Μερικές ιστορίες λοιπόν για τον Άνθρωπο Δημήτριο Καλλιγά.
Κι εγώ ήθελα να γίνω πιλότος. Οταν δεν μπόρεσα να μπω στη σχολή Ικαρων επειδή είχα μυωπία μου είπε το εξής με τη σοφία που τον διέκρινε στα σημαντικά πράγματα: «αγόρι μου έχεις πολλές επαγγελματικές ειρηνικές μάχες να δώσεις και είναι πολύ πιο ενδιαφέρουσες από το να εισαι πιλότος. Άλλωστε είσαι υπερβολικά καλός στρατιώτης για να πας στην Πολεμική Αεροπορία». Με αυτή τη φράση ξέχασα το όνειρο μου να γίνω πιλότος και δεν το μετάνιωσα ποτέ.
Ηταν 1995 και στις πρώτες μέρες που είχε πιάσει δουλειά σαν Διοικητής της 111 πτέρυγας μάχης στην Αγχίαλο Βόλου, πλημμύρισε όλη η μονάδα με εκατοντάδες οικογένειες που μπήκαν σε κίνδυνο. Έσωσε με τα ίδια του τα χέρια δύο παιδιά και μια μητέρα που παραλίγο να πνιγούν από τα νερά. Είπε στη μητέρα των παιδιών «δώσε μου τα παιδιά και πήδα. Μη φοβάσαι».
Ήτανε υπεύθυνος οικονομικών στην πολεμική αεροπορία κάπου στο 1999 στο Γενικό Επιτελείο Αεροπορίας. Από τους διαδρόμους ακούγονται φωνές πολλές. Βγαίνει έξω να δει τι γίνεται. Ηταν ένας προμηθευτής που είχε έρθει να παραπονεθεί γιατί η Πολεμική Αεροπορία δεν τον εχει πληρώσει για πολλούς μήνες. Τον ρωτάει ο πατέρας μου «πόσα σου χρωστάει η αεροπορία ανθρωπέ μου;» Και απαντάει αυτός «400 χιλιάδες δραχμές» (περίπου 2000 ευρώ σε σημερινά λεφτά). Ο πατέρας μου βγάζει από την τσέπη του 400 χιλιάδες δραχμές και του τα δίνει. Ο πατέρας μου μόλις είχε πληρωθεί το μισθό του σε μετρητά. Ο προμηθευτής έμεινε με ανοιχτό το στόμα όπως και όλοι οι υπάλληλοι που ήτανε παρόντες.
Σε κάποια στιγμή έγινε Διοικητής του Ε.Κ.Α.Ε (Εθνικό Κέντρο Αεράμυνας της Ελλάδας). Εκεί καθοδηγούν και «βλέπουν» όλα τα αεροπλάνα της χώρας. Ένα από τα πράγματα που είπε στους κυρίως εργαζόμενους εκεί ήταν «αν ήξερα ότι εσείς είστε από κάτω όταν ήμουν μάχιμος πιλότος δεν θα πετούσα ποτέ». Ηταν σκληρός με συγκεκριμένα θέματα και χωρίς πολλά πολλά όταν θέτονταν θέματα ασφάλειας αλλά και ηθικής. Δεν δίσταζε δευτερόλεπτο να πει αυτό που ήταν δίκαιο και σωστό και το πιο σημαντικό: να πράξει γι’αυτο. Φεύγοντας από το Ε.Κ.Α.Ε μετά από δύο χρόνια έκανε γερές αλλαγές για την ασφάλεια των πτήσεων.
Οταν βρήκα τη γυναίκα των ονείρων μου, μου είπε με απαράμιλλη σοφία πριν παντρευτώ «η οικογένεια που δημιουργείς τώρα είναι πιο σημαντική από την οικογένεια από την οποία έρχεσαι».
Η μια φράση που έλεγε συνεχώς και την κρατάω μέσα μου σαν τη μεγαλύτερη σοφία που έχω ακούσει ποτέ είναι «όσο τα λίγα είναι πολλά, είναι δική μας η ζωή μας». Είναι στίχος της Ευανθίας Ρεμπούτσικας.
Αφιέρωσε τα τελευταία χρόνια της ζωής του να φροντίζει τη γυναίκα του, τη μητέρα μας. Σπάνια δεχόταν βοήθεια. Με το ζόρι δέχθηκε λίγο βοήθεια τον τελευταίο χρόνο. Δεν το λέω για καλό. Αλλά έτσι ήταν. Η αφοσίωση στο καθήκον, στον άνθρωπό του, με επιμονή και υπομονή, θα μείνουν για πάντα χαραγμένα στην καρδιά και στο μυαλό μου.
Καλό ταξίδι μπαμπά. Θα τα ξαναπούμε. Εχω πολλά να κάνω και να ζήσω ακόμα και θα πρέπει να περιμένεις πολύ για να με ξαναδείς από κοντά. Εχεις απίστευτη υπομονή και ξέρω ότι θα περιμένεις αλλά θα τα ξαναπούμε. Να λέμε ιστορίες και να αναλύουμε τον κοινωνικό και πολιτικό ιστό της κοινωνίας που ζούμε και να λέμε αεροπορικες ιστορίες, ιστορίες ζωής. Σε αγαπώ από εδώ έως την άλλη άκρη του κόσμου και πάλι πίσω»
Γεννήθηκε το 1950 στην Θεσσαλονίκη και το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του, διέμενε στην Καλαμάτα.
Κατατάχθηκε στην Πολεμική Αεροπορία το 1969 (Σ.Ι., 45η σειρά) και αποστρατεύθηκε το 2004.
Απεβίωσε στις 18 Ιουλίου 2026.
Η εξόδιος ακολουθία θα ψαλεί την Τετάρτη 22 Ιουλίου 2026 και ώρα 18:30 στον Ιερό Ναό Αναστάσεως του Χριστού Καλαμάτας και η ταφή θα πραγματοποιηθεί στο κοιμητήριο μητρόπολης Καλαμάτας.
Η ΕΑΑΑ εύχεται να είναι ελαφρύ το χώμα που θα σκεπάσει τον αείμνηστο συνάδελφό μας και στους οικείους του, την εξ ύψους παρηγοριά.
