Η κρίση των Ιμίων το 1996 λειτούργησε ως ισχυρό σοκ για το αμυντικό σύστημα της χώρας. Αποκάλυψε με ωμό τρόπο την απαξίωση κρίσιμων μέσων και ανάγκασε την Αθήνα να προχωρήσει σε μια εκτεταμένη, δαπανηρή αλλά αναγκαία εξοπλιστική προσπάθεια, η οποία διαμόρφωσε σε μεγάλο βαθμό τις Ένοπλες Δυνάμεις των επόμενων δεκαετιών.
Στον Στρατό Ξηράς, η σημαντικότερη απόφαση ήταν η απόκτηση αρμάτων μάχης Leopard 2A4 και αργότερα Leopard 2HEL, τα οποία αποτέλεσαν ποιοτικό άλμα στις τεθωρακισμένες δυνάμεις και παραμένουν μέχρι σήμερα βασικός πυλώνας ισχύος. Η επιλογή αυτή θεωρείται από τις πλέον επιτυχημένες της περιόδου.
Το Πολεμικό Ναυτικό ενισχύθηκε αποφασιστικά με την απόφαση για την προμήθεια των υποβρυχίων τύπου 214. Παρά τα προβλήματα που εμφανίστηκαν αρχικά, τα υποβρύχια αυτά εξελίχθηκαν σε στρατηγικό πλεονέκτημα, προσφέροντας στην Ελλάδα σημαντικό αποτρεπτικό βάθος στο Αιγαίο και στην Ανατολική Μεσόγειο. Στο ίδιο πλαίσιο εντάχθηκαν και οι πυραυλάκατοι τύπου Super Vita, ενισχύοντας τις δυνατότητες ταχείας ναυτικής κρούσης.
Αντίθετα, η προμήθεια των ρωσικών αερόστρωμνων Zubr αποδείχθηκε επιχειρησιακά λανθασμένη, καθώς τα συγκεκριμένα μέσα δεν ταίριαζαν στις γεωγραφικές και τακτικές απαιτήσεις του ελληνικού αρχιπελάγους.
Στον τομέα της αντιαεροπορικής άμυνας, η ένταξη των συστημάτων Patriot αποτέλεσε καθοριστική αναβάθμιση, προσφέροντας για πρώτη φορά αξιόπιστη αντιαεροπορική κάλυψη μεγάλου βεληνεκούς. Συμπληρωματικά, τα TOR-M1 και τα Crotale κάλυψαν κρίσιμες ανάγκες μικρότερου βεληνεκούς για την προστασία στρατιωτικών εγκαταστάσεων και ναυτικών μονάδων.
Η Πολεμική Αεροπορία ενισχύθηκε σημαντικά με την προμήθεια 60 μαχητικών F-16 Block 52+ και την αναβάθμιση του στόλου Mirage 2000-5. Οι αποφάσεις αυτές διατήρησαν την ποιοτική ισορροπία ισχύος στο Αιγαίο για πολλά χρόνια. Ιδιαίτερης σημασίας ήταν και η απόκτηση των αεροσκαφών έγκαιρης προειδοποίησης Erieye, τα οποία άλλαξαν ριζικά τις δυνατότητες διοίκησης, ελέγχου και διαχείρισης του εναέριου χώρου.
Στα αρνητικά της περιόδου καταγράφεται η υπόθεση των ελικοπτέρων NH-90, με μεγάλες καθυστερήσεις, περιορισμένη διαθεσιμότητα και μακροχρόνια προβλήματα υποστήριξης, που ακύρωσαν στην πράξη μεγάλο μέρος της επιχειρησιακής τους αξίας.
Το βασικό στρατηγικό δίδαγμα των Ιμίων ήταν διπλό. Πρώτον, ότι η αποτροπή δεν μπορεί να βασίζεται σε θεωρητικές παραδοχές περί «περιορισμένης» ή «σημειακής» κρίσης. Δεύτερον, ότι οι εξοπλισμοί έχουν αξία μόνο όταν εντάσσονται σε συνεκτικό επιχειρησιακό σχέδιο και όχι ως αποσπασματικές αγορές.
Τριάντα χρόνια μετά, η εξοπλιστική κληρονομιά των Ιμίων αποδεικνύει ότι οι σωστές αποφάσεις παρήγαγαν διαρκή αποτρεπτική ισχύ, ενώ τα λάθη κόστισαν ακριβά χωρίς αντίκρισμα. Το συμπέρασμα είναι σαφές: οι Ένοπλες Δυνάμεις χρειάζονται διαρκή ανανέωση, ρεαλισμό και στρατηγική συνέχεια, όχι εφησυχασμό και αυταπάτες.
