Ο γράφων σε προηγούμενα σημειώματά του αναφέρθηκε στο θέμα της Γροιλανδίας, την οποία διακαώς εποφθαλμιά πλέον η Αμερική δια του απύλωτου στόματος του προέδρου της Ντόναλντ Τραμπ. Ο τελευταίος διέταξε την απαγωγή του δικτάτορα της Βενεζουέλας την 3 Ιαν. 2026 και η Εισαγγελία του Μανχάταν τον παραπέμπει σε δίκη για συγκεκριμένα ποινικά αδικήματα τα οποία διαπράχθηκαν από αυτόν στο έδαφος των Ηνωμένων Πολιτειών με βαρύτερο αυτό της εισαγωγής ναρκωτικών ουσιών. Πλήθος δημοσιευμάτων και δηλώσεων πολιτικών εντός και εκτός Ελλάδος ακολούθησαν το γεγονός αυτό με κυριότερο το ερώτημα εάν η πράξη αυτή συνιστά παραβίαση κανόνων του διεθνούς δικαίου, δεδομένου οτι ο Νικολάς Μαδούρο ήταν μεν δικτάτορας και με νοθευμένες εκλογές κυβερνούσε την χώρα, πλην όμως αυτό δεν τον έπαυε από κυβερνήτη ενός ξένου κράτους.
Ο γράφων δεν διεκδικεί δάφνες διεθνολόγου, ούτε μετέχει του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου, ούτε είμαι δικηγόρος του Μαδούρο, ούτε εισαγγελέας του Μανχάταν. Αν ήταν στην θέση του ένας άντρας με τιμή θα αυτοκτονούσε την στιγμή πριν τον συλλάβουν ή θα έπιπτε μαχόμενος, μη ανεχόμενος την ταπείνωση. Η τιμή είναι πάνω από την ζωή, όπως μας έμαθε ο Όμηρος. Από απόψεως όμως διεθνούς δικαίου επισημαίνω τούτο. ΠΟΥΘΕΝΑ στο Καταστατικό του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών δεν προβλέπεται ουδεμία κύρωση σε περίπτωση απαγωγής ξένου αξιωματούχου που κατηγορείται για αξιόποινες πράξεις από άλλο κράτος.
Το 1948 οι νομικοί του ΟΗΕ δεν σκέφτηκαν καν την περίπτωση αυτή, ίσως διότι δεν είχε ξαναγίνει κάτι τέτοιο, ίσως διότι τότε ήταν και τεχνικώς αδύνατο. Στο μόνο που μπορούν να στηριχθούν οι συνήγοροι του Μαδούρο είναι τα άρθρα του Καταστατικού που απαγορεύουν την χρήση βίας στις διαφορές των εθνών και την απαγόρευση της παραβίασης της κυριαρχίας τους, πλην όμως είναι λίαν αμφίβολο εάν αυτά στέκουν νομικώς. Μπορούμε να διαφωνούμε και να μαλώνουμε όσο θέλουμε για το αν υπήρξαν αυτές οι παραβιάσεις, πλην, από ό’τι γνωρίζω μέχρι στιγμής, το καθεστώς της Βενεζουέλας παραμένει στην θέση του και ουδείς Αμερικανός στρατιώτης δεν πατεί το έδαφός της, επομένως οι συνήγοροι του Μαδούρο θα δυσκολευθούν πολύ στην υπεράσπισή του.
Ο γράφων όμως δεν θεωρεί οτι η υπόθεση Μαδούρο θα απασχολήσει το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ, ούτε οτι η υπόθεση θα φθάσει ποτέ στο Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο. Τι μένει λοιπόν; Μα, η εκδίκαση των κατηγοριών εναντίον του στο Δικαστήριο του Μανχάταν. Με τον Μαδούρο στα χέρια της Δικαιοσύνης δεν βλέπω άλλον λόγο να μαλώνουμε μεταξύ μας για χάρη του. Η έλλειψη σαφούς πρόβλεψης καταδίκης της απαγωγής από το διεθνές δίκαιο καθιστά την υπόθεση αυτή ζήτημα κοινού ποινικού δικαίου. Με βάση αυτό θα δικαστεί ο Μαδούρο και η υπόθεση κλείνει. Πάντως, εάν ήμουν στην θέση των τωρινών κυβερνώντων την Βενεζουέλα, θα το έκανα όπως η Ελλάδα το 1974. Κυβέρνηση εθνικής ενότητος με συμμετοχή όλων των κομμάτων, ούτως ώστε ο Τράμπ να έχει απέναντί του ένα όργανο που να αξίζει να το σεβαστεί και συντόμως διενέργεια γνήσιων εκλογών με συμμετοχή των εξορίστων Βενεζολάνων. Αυτά.
Η περίπτωση της Γροιλανδίας όμως είναι κάτι άλλο. Η Γροιλανδία κατοικήθηκε από Ευρωπαίους Νορβηγούς τον 10ο αιώνα και πέρασε στην κυριαρχία της Δανίας τον 14ο αιώνα, οπότε η Νορβηγία έπαψε να υπάρχει ως ανεξάρτητο βασίλειο. Η Δανία κατέχει νομίμως την Γροιλανδία επί αιώνες και έχει παραχωρήσει στους 57.000 Γροιλανδούς αυτονομία. Η Γροιλανδία είναι έδαφος ευρωπαϊκό, κατοικούμενο από Ευρωπαίους και αυτό ΟΥΔΕΙΣ δύναται να αμφισβητήσει. Κάποιοι στο Ρεπουμπλικανικό Κόμμα ΗΠΑ, του προέδρου Τράμπ συμπεριλαμβανομένου, εποφθαλμιούν τα τεράστια ορυκτά κοιτάσματα της Γροιλανδίας και με το σταδιακό λιώσιμο των πάγων θέλουν να τα εκμεταλλευτούν για λογαριασμό της Αμερικής.
Επικαλούνται αυτό ακριβώς το λιώσιμο των πάγων και την επακόλουθη ανεμπόδιστη ναυσιπλοϊα δυτικά και ανατολικά της Γροιλανδίας Κινέζων και Ρώσων για να ανακαλύψουν… κινδύνους για την ασφάλεια των Ηνωμένων Πολιτειών, διαλαλούν οτι αν δεν πάρουν αυτοί την Γροιλανδία, η τελευταία θα πέσει σε χέρια Ρώσων ή Κινέζων και άλλα τρελά, και ισχυρίζονται και προβάλουν οτι η απόκτηση της Γροιλανδίας από αυτούς θα προστατεύσει τις ΗΠΑ από κινδύνους. Ειλικρινά, ο γράφων δεν άκουσε μεγαλύτερο ψέμα από αυτό από την εποχή των ψεμάτων του Χίτλερ και του Γκαίμπελς. Είναι απίστευτος ο κυνισμός κάποιων εκεί στην Ουάσιγκτον, μεθυσμένων από την ισχύ της χώρας τους, ξεχνώντας οτι οι μεγάλες δυνάμεις ακριβώς λόγω αλαζονείας έπεσαν. Το δίκαιο της θάλασσας επιτρέπει την ελεύθερη ναυσιπλοϊα οποιουδήποτε στις ανοικτές θάλασσες και ουδείς μπορεί να την παρεμποδίσει. Τα ορυκτά θέλουν. Αυτό όμως δεν θα το πετύχουν.
Ο γράφων σε κάποιο προηγούμενο σημείωμά του επισήμανε αυτό που σήμερα επαναλαμβάνει. Η Γροιλανδία είναι ιστορικά και πολιτισμικά αναπόσπαστο τμήμα της Ευρώπης και αυτό δεν αλλάζει. Δεύτερον, τα ορυκτά της, τα οποία τόσο ορέγονται μεγάλες δυνάμεις, της Αμερικής προεξαρχούσης, τα χρειάζεται εξίσου και η Ενωμένη Ευρώπη και ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΑ ΤΗΣ. Επομένως, όσοι επιθυμούν τα ορυκτά θα πρέπει με την Ευρώπη να συνεννοηθούν με σχέση πωλητή-αγοραστή. Όσον αφορά στην ναυσιπλοϊα πέριξ της Γροιλανδίας, ο γράφων δεν βλέπει κανέναν ευρωπαϊκό λόγο για να μην είναι ελεύθερη για όλους, αρκεί να σέβονται την ευρωπαϊκή κυριαρχία επί αυτής. Κατόπιν αυτού, η Ενωμένη Ευρώπη οφείλει ΑΜΕΣΑ, ΤΩΡΑ να διακηρύξει πάντα με συμφωνία με την μικρή Δανία οτι η Γροιλανδία αποτελεί πλέον ΕΥΡΩΠΑΙΚΟ ΕΔΑΦΟΣ, αποτελεί περιοχή υπαγόμενη στην ευρωπαϊκή κυριαρχία και δικαιοδοσία υπό δανική διοίκηση πάντα, και οτι όποιος απλώσει χέρι εναντίον της, επαναλαμβάνω, ΟΠΟΙΟΣ και αν είναι αυτός, θα εύρει απέναντί του τους ευρωπαϊκούς στόλους. Και μιλώντας για στόλους, συμβουλεύω άμεσα να καταπλεύσει ο δανικός στόλος στα λιμάνια της Γροιλανδίας υπό δανική και ευρωπαϊκή σημαία μέχρι να εύρουν οι νομικοί της Ευρώπης την νομική κατασκευή περί περιελεύσεως της Γροιλανδίας στην ευρωπαϊκή κυριαρχία και μέχρι να έλθουν ενισχύσεις από τον γαλλικό και γερμανικό στόλο και άλλους ευρωπαϊκούς, μέρη των οποίων θα ναυλοχούν πλέον μονίμως εκεί. Επ’ευκαιρία, επαναλαμβάνω την πρότασή μου για ανάπτυξη ευρωπαϊκών στρατιωτικών βάσεων σε όλο το μήκος των ρωσο-ευρωπαίκών συνόρων, διότι αρπακτικά υπάρχουν παντού. Τονίζω το επείγον του θέματος, διότι οι καιροί είναι πονηροί και εγκυμονούν.
Ναι, ναι, ακούω από τώρα τα κλαψουρίσματα των μεμψίμοιρων ηττοπαθών κακομοίρηδων να λένε οτι αυτά δεν γίνονται απέναντι σε έναν Τραμπ. Εγώ όμως ένα λέγω. Αρκετές φάπες εισπράξαμε οι Ευρωπαίοι και αρκετά δώσαμε στον κόσμο. Τι θα ήταν π.χ. η Κίνα χωρίς την Ευρώπη; Αρκετά ανεχθήκαμε πάμπολλες ταπεινώσεις από χώρες οι οποίες μας χρωστούν τον πολιτισμό τους (βλέπε Αμερική-Ρωσία). Αν χάσουμε και την Γροιλανδία από τα αρπακτικά που την περιτριγυρίζουν θα χάσουμε ό’τι απέμεινε από την τιμή μας (θυμηθείτε τον Όμηρο). Είναι χίλιες φορές προτιμότερο να υποστούμε οικονομικές κυρώσεις και μείωση των εθνικών εισοδημάτων μας ακόμη, παρά να χάσουμε την τιμή μας. ΟΧΙ, την Γροιλανδία δεν θα την πάρει κανείς. Ιδού ο τρόπος.
Ιωάννης Ξηρός
Ταξίαρχος ε.α.
