Τις τελευταίες ημέρες στα κινεζικά ΜΜΕ δημοσιεύθηκε σειρά φωτογραφιών των αεροσκαφών καταστρώματος J-15 στον τυπικό χρωματισμό αεροσκαφών της αεροπορίας του Π/Ν του Λαϊκού Απελευθερωτικού Στρατού της Κίνας. Ανακοινώθηκε ότι αυτά έχουν γίνει δεκτά για την ανάληψη υπηρεσίας και παραλαμβάνονται στο στράτευμα.
Στην πραγματικότητα αυτό το γεγονός, το πιθανότερο είναι ότι συνέβη όχι αργότερα από τα τέλη Αυγούστου, όταν το αεροπλανοφόρο Λιαονίν επισκέφθηκε ο πρόεδρος της Κίνας, πρόεδρος του Κεντρικού Στρατιωτικού Συμβουλίου Σι Τζιν Πινγκ. Το πρώτο αεροσκάφος με το χρωματισμό της αεροπορίας του Π/Ν (και όχι με κίτρινο χρώμα, που είναι το σύνηθες για τα δοκιμαστικά αεροσκάφη) είχε παρουσιαστεί στην τηλεόραση τότε. Στις αρχές Σεπτεμβρίου ο υποναύαρχος Ιν Τσζο σε συνέντευξη σε ένα από τα διαδικτυακά ΜΜΕ εξέφρασε την προσωπική άποψη, ότι το αεροσκάφος έχει ήδη γίνει δεκτό για την ανάληψη υπηρεσίας και παράγεται μαζικά.
Προς το παρόν γίνεται λόγος μόνο για τη μονοθεσία τροποποίηση του αεροσκάφους. Δύο πρωτότυπα της διθέσια έκδοσης του καταδιωκτικού J-15S συνεχίζουν να περνούν τις πτητικές δοκιμές (η πρώτη πτήση είχε πραγματοποιηθεί το Νοέμβριο του 2012). Η παρουσία της διθέσιας τροποποίησης διακρίνει το πρόγραμμα J-15 από το σοβιετικό πρόγραμμα Su-33 και επιτρέπει πιο γρήγορη προετοιμασία των πληρωμάτων των πιλότων της αεροπορίας ναυτικού. Στη ρωσική αεροπορία καταστρώματος το διθέσιο καταδιωκτικό εμφανίστηκε μόλις πρόσφατα, με την έναρξη της παραγωγής και αγοράς των αεροσκαφών MiG-29KUB.
Η Κίνα έχει φτάσει σε σχετικά υψηλούς ρυθμούς παραγωγής των καταδιωκτικών J-11B/J-11BS. Τα σοβιετικά αεροπλανοφόρα του σχεδίου 11435, τροποποιημένη έκδοση των οποίων αποτελεί το «Λιαονίν», θα μετέφεραν μία σμηναρχία των βαρέων καταδιωκτικών Su-33. Δεν υπάρχουν αξιόπιστες πληροφορίες για όλες τις αλλαγές στο σχέδιο του «Λιαονίν» σε σύγκριση με το σοβιετικό σχέδιο, αλλά δεν υπάρχει λόγος να περιμένει κανείς απότομη αύξηση του αριθμού των αεροσκαφών που εγκαθίστανται σε αυτό. Ήδη έως το 2015 η Κίνα θα μπορεί να παράγει ικανό αριθμό καταδιωκτικών J-15, ώστε να συμπληρώσει την αεροπορική πτέρυγα του «Λιαονίν» και να προχωρήσει στη συμπλήρωση της επόμενης σμηναρχίας για το δεύτερο κινεζικό αεροπλανοφόρο, η κατασκευή του οποίου βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη στη Σαγκάη.
Η εμφάνιση της νέας σειράς δημοσιευμάτων για το αεροσκάφος στα ΜΜΕ μπορεί να σημαίνει την πρόθεση των κινεζικών αρχών στο εγγύς μέλλον να «αποχαρακτηρίσουν» το J-15 και να αξιοποιήσουν πλήρως ένα τέτοιο όπλο κύρους, όπως η αεροπορία καταστρώματος, στην προβολή των ενόπλων δυνάμεων. Ίσως σύντομα θα δούμε πολλές ενδιαφέρουσες και όμορφες ταινίες για Κινέζους πιλότους της αεροπορίας καταστρώματος, όπως ήδη γίνεται με τους πιλότους της Π/Α.
Ο ρυθμός αύξησης του πραγματικού μαχητικού δυναμικού της κινεζικής αεροπορίας αεροπλανοφόρων ενδέχεται να είναι πολύ υψηλότερος, απ’ ότι αναμένεται από την πλειοψηφία των ξένων παρατηρητών, ακριβώς επειδή η Κίνα αποδίδει μεγάλη πολιτική σημασία στα αεροπλανοφόρα. Από άποψη πιλοταρίσματος και χρήσης του εξοπλισμού το J-15 έχει σχεδόν ριζικές διαφορές από το J-11B/BS, ενώ οι πιλότοι του θα πρέπει να συγκαταλέγονται στους πιο έμπειρους στις ένοπλες δυνάμεις. Μία πραγματική πρόκληση θα είναι η εξασφάλιση της ομαλής λειτουργίας όλων των συστημάτων του αεροπλανοφόρου, η σωστή και άμεση εξυπηρέτηση των αεροσκαφών στο κατάστρωμά του, καθώς και η αφομοίωση των τακτικών χρήσης της αεροπορίας αεροπλανοφόρων.
Η Κίνα προετοιμαζόταν για την εμφάνιση των δικών της αεροπλανοφόρων τουλάχιστον από τη δεκαετία του 1980, πραγματοποίησε μεγάλες θεωρητικές μελέτες και εξετάζει την κατασκευή των αεροπλανοφόρων ως ένα σημαντικό εθνικό πρόγραμμα, συγκρίσιμο με το επανδρωμένο διαστημικό πρόγραμμα. Μπορούμε να αναμένουμε ότι έχουν ληφθεί ειδικά μέτρα όχι μόνο για τη συγκέντρωση σε αυτόν τον τομέα εργασίας υλικών πόρων, αλλά και για την αποστολή στα αεροπλανοφόρα των καλύτερων στελεχών. Ίσως δεν πρόκειται μόνο για το Π/Ν, αλλά και την προσέλκυση στην αφομοίωση του αεροπλανοφόρου κάποιων ειδικών από άλλους κλάδους των ενόπλων δυνάμεων και την ενεργό χρήση του ανθρώπινου δυναμικού της βιομηχανίας. Πολύ πιθανόν να μην απαιτηθούν 5-7 χρόνια για τη μετατροπή του «Λιαονίν» σε πραγματική δύναμη μάχης. Ήδη στο εγγύς μέλλον η παρουσία του θα είναι ικανή να επηρεάσει σημαντικά την κατάσταση σε ορισμένες περιοχές, για παράδειγμα στη θάλασσα της Νότιας Κίνας.
