“>Με το συναίσθημα σε όλους ότι θα μείνει αξέχαστος τελέστηκε στην Κόνιτσα, το Σάββατο10 Μαΐου, το τεσσαρακονθήμερο μνημόσυνο του αειμνήστου Μητροπολίτου Δρυινουπόλεως, Πωγωνιανής και Κονίτσης κυρού Ανδρέου (π. Ανδρέα ήθελε μέχρι τέλους να τον αποκαλούν οι άλλοι).
Το πρωί του Σαββάτου τελέστηκε πολυαρχιερατική θεία λειτουργία στον προσκυνηματικό ναό του Αγίου Κοσμά Κονίτσης, προεξάρχοντος του Μητροπολίτου Σύρου, Τήνου, Άνδρου, Κέας και Μήλου κ. Δωροθέου Β’ και συνιερουργούντων των Μητροπολιτών Μεσογαίας και Λαυρεωτικής κ. Νικολάου, Κηφησίας κ. Κυρίλλου, Ιωαννίνων κ. Μαξίμου ( τελεί αυτή την περίοδο και Τοποτηρητής της Μητροπόλεως Κονίτσης) και Νέας Κρήνης και Καλαμαριάς κ. Ιουστίνου, πλαισιούμενοι από ιερείς της Μητροπόλεως Κονίτσης, συμπροσευχόμενου του Μητροπολίτου Πρεβέζης κ. Χρυσοστόμου.
Μιλώντας ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Ιωαννίνων κ. Μάξιμος τόνισε, μεταξύ άλλων ότι ο μακαριστός Μητροπολίτης Κονίτσης “υπήρξε ένας αγνός άνθρωπος και ένας αγνός εργάτης του αμπελώνος του Κυρίου. Ένας καθαρός άνθρωπος όχι μόνο με την έννοια ότι απεύφευγε τις κοσμικότητες και τις κοσμικές αμαρτίες, αλλά κυρίως με την έννοια ότι αγαπούσε πάρα πολύ τον Χριστό, το Ευαγγέλιο και την Ορθόδοξη δογματική αλήθεια και διδασκαλία, δηλαδή, αυτό, που ονομάζουμε αποκεκαλυμμένη αλήθεια και διδασκαλία της Αγίας μας Εκκλησίας, αυτό το οποίο ονομάζουμε συλλογική δογματική συνείδηση της Εκκλησίας μας.
Επίσης αγαπούσε με όλη του την καρδιά την Πατρίδα και τον τόπο. Και το απέδειξε αυτό σ΄ όλη του τη ζωή και σε όλη του τη βιωτή. Δεν έχουμε όλοι οι άνθρωποι όλα τα χαρίσματα και ο αδελφός μας σε μερικά πράγματα είχε δυσκολίες, όπως στα διοικητικά θέματα, όμως στα καίρια, στα σπουδαία και στα βασικά της πίστεώς μας και της Ορθοδοξίας ήταν ένας βράχος ακλόνητος κι ένας αγωνιστής ασυμβίβαστος”.
Προς το τέλος της Θείας Λειτουργίας εψάλη επιμνημόσυνη δέηση για την ανάπαυση της ψυχής του αλησμόνητου Μητροπολίτου, ο οποίος από το 1967, ακολουθώντας τον “υψιπέτη αετό” της Κόνιτσας, αοίδιομο Σεβαστιανό, πνευματικό ανάστημα του οποίου υπήρξε, μέχρι το 2025, που κοιμήθηκε, υπηρέτησε αδιάλειπτα επί 57 χρόνια στην ακριτική επαρχία, αρχικά ως ιεροκήρυκας και από το 1995 ως Επίσκοπος.
Ακολούθησε τρισάγιο στον τάφο στη Μονή Ταξιαρχών Γκούρας στο Αηδονοχώρι Κόνιτσας, όπου ο ίδιος επέλεξε να ταφεί.
Αξιοσημείωτο είναι ότι προσήλθαν πολλοί πιστοί από διάφορες περιοχές της Ελλάδας, αλλά και από τη Βόρειο Ήπειρο, οι οποίοι ακολουθούσαν την Ελληνορθόδοξη γραμμή του.
