Ανοικτή επιστολή
«Ο κατευναστής είναι αυτός που τρέφει έναν κροκόδειλο, ελπίζοντας ότι θα τον φάει τελευταίο», Winston Churchill
Δείτεκαι αυτά
Φθάσαμε τελικά με την εμμονή όλων σας, των «τυφλωμένων» οπαδών της βρετανο-τουρκικής διάλυσης της Κυπριακής Δημοκρατίας, τσιμεντωμένοι στην ρατσιστική δικοινοτική , διζωνική ομοσπονδία, και από εκεί που μείνατε στο Κράν Μοντανά, στα 50χρονα των δύο τουρκικών εισβολών και συνεχιζόμενης κατοχής της μισής μας πατρίδας.
Να ικετεύετε τον θύτη να καθίσει να συνομιλήσει μαζί σας με την ψευδαίσθηση ότι θα βρείτε… λύση στην συνεχιζόμενη κατοχή της πατρίδας μας.
Είναι και αυτή μια ντροπή Πρόεδρε Χριστοδουλίδη εκ μέρους σας. Για πολλές «ντροπές» διαβάζουμε τελευταία στον Τύπο…
Το να ροκανίζετε το χρόνο με ψευδαισθήσεις όταν γνωρίζετε πολύ καλά ότι η μόνη «λύση» για τους κατακτητές και τα τσιράκια του στα κατεχόμενα, και τους ξένους συμμάχους των, είναι η αναγνώριση, είναι ντροπή. Πώς να το κάνουμε.
Αυτό είναι που ζητούν από εσάς οι Τούρκοι κατακτητές και οι «κηδεμόνες» Βρετανοί! Να υπογράψετε την αναγνώριση, να παραδώσετε τη μισή Κύπρο να διαγράψετε τα ΤΟΥΡΚΙΚΑ ΕΓΚΛΗΜΑΤΑ και τις δύο βάρβαρες του εισβολές και να δώσετε και την άδεια για απευθείας πτήσεις προς το Λονδίνο και στο κόσμο! Να τους ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΕΤΕ. Σε ένα σορό κόπους μπήκαν τα πλάσματα του Φόρειν ΄Οφις, εδώ και 50 τόσα χρόνια…Και βέβαια δεν έχετε τέτοιο δικαίωμα ούτε λαϊκή εντολή για κάτι τέτοιο. Για να τελειώνουν μαζί μας και να προχωρήσουν σε νέες «επιδιώξεις»…
Γράφει η Φανούλα Αργυρού
Σε λίγες εβδομάδες ολοκληρώνονται τα 50 χρόνια. Δύο μαύρες ημερομηνίες του χρόνου, 20 Ιουλίου και 14 Αυγούστου, δύο μαύρες επέτειοι της σφαγής της Κύπρου από την κατοχική ΤΟΥΡΚΙΑ που συμφώνησε με τους Wilson/Callaghan από τις 17 Ιουλίου 1974 στο 10 Downing Street… Μέρες και ημερομηνίες που όπως είπατε και εσείς πρόσφατα στο χαιρετισμό σας στην Φωτογραφική Έκθεση «50 χρόνια τουρκικής εισβολής και κατοχής» :
«Αν και έχει περάσει μισός αιώνας, ο πόνος είναι βαθύτατος και η οδύνη απερίγραπτη κάθε φορά που η μνήμη επιστρέφει στα γεγονότα του 1974, στην τουρκική εισβολή, στην καταστροφή του 1974, η οποία είναι το ακλόνητο σημείο αναφοράς για κάθε πολίτη τούτου του τόπου, που 50 χρόνια μετά εξακολουθεί –όσο και αν κάποιοι επιχειρούν να το υποβαθμίσουν– να υποφέρει από τα τραύματα που προκάλεσε η ανείπωτη τραγωδία της τουρκικής εισβολής και της συνεχιζόμενης κατοχής.
Από τον ιστορικό αυτόν χώρο, πολύ κοντά στο συρματόπλεγμα της διαίρεσης, θέλω να επαναλάβω ότι, παρά τις προκλήσεις, τις δυσκολίες και τα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε, δεν συμβιβαζόμαστε με την κατοχή… δεν έχουμε άλλη εκλογή… να συνεχίσουμε την προσπάθεια για ανατροπή των τετελεσμένων για απελευθέρωση και επανένωση του τόπου μας…»
