Προβληματισμός περί “παλαιού και νέου”…Ένας Ταξίαρχος γράφει!

Πολύ νερό κύλησε στο αυλάκι μεταξύ των εκλογών Ιανουαρίου και Σεπτεμβρίου 2015.Γνωρίζω οτι οι περισσότεροι θα πουν,ιδιαίτερα οι άνθρωποι της αγοράς,οτι η διακυβέρνηση της χώρας από την Αριστερά ήταν επί το πλείστον αρνητική,γύρισε επί το αρνητικόν όλους τους οικονομικούς δείκτες,οδήγησε στον έλεγχο της κίνησης των κεφαλαίων και για όσους αφελείς πίστεψαν τον πολιτικό λόγο και τις υποσχέσεις του ΣΥΡΙΖΑ, σίγουρα ήταν η μέγιστη απογοήτευση η υπογραφή ενός ακόμη Μνημονίου.
Όλοι πλέον αντιλαμβάνονται οτι οι κοινώς παραδεκτοί ευρωπαικοί κανόνες δεν ανατρέπονται ούτε με Αριστερά,ούτε με εκλογικά αποτελέσματα και για όποιους λαούς δεν τους αποδέχονται η πόρτα της εξόδου είναι πάντα ανοικτή γι’αυτούς,έχοντας βέβαια υπόψιν οτι το αρνί έξω από το μαντρί το τρώει ο λύκος.
Για λόγους δικαιοσύνης αναγνωρίζω οτι οι επί 5 χρόνια αντιμνημονιακοί πράγματι πίστευαν οτι μπορούσαν να αλλάξουν τους συσχετισμούς και την πολιτική κατεύθυνση της Ευρώπης.

Τους προσάπτω όμως την έσχατη πολιτική αφέλεια οτι νόμιζαν οτι μπορούν να το πετύχουν.Τους προσάπτω την ύψιστη απερισκεψία να παρασυρθούν από έναν επηρμένο,πραγματικά επικίνδυνο άνθρωπο,ο οποίος μέσα στην παράνοιά του πίστευε οτι μπορεί να καταστρέψει το ευρωπαϊκό νομισματικό οικοδόμημα και πρώτους τα πειραματόζωα Έλληνες.Αυτά,όσον αφορά στον μεγάλο οικονομολόγο Βαρουφάκη.
Η μόνη δικαιολογία για όλα αυτά ίσως είναι ο αιφνιδιασμός,η αμηχανία και η απότομη προσγείωση ενός λαού,ο οποίος έμαθε επί δεκαετίες να ζει σε μια ευμάρεια,χωρίς να αναρωτιέται από που έρχονται τα χρήματα και κυρίως πως θα αποπληρωθούν στο μέλλον.

Ήταν μάλλον αναμενόμενη η στροφή σε ένα αντιμεταρρυθμιστικό λαϊκιστικό κόμμα με την ελπίδα της άφεσης δημοσίων και ιδιωτικών χρεών και της συνέχισης της ζωής με δανεικά.Η πραγματική ζωή όμως απέδειξε οτι δεν είναι έτσι.

Ο γράφων είχε πολλάκις επισημάνει οτι ο ελληνικός λαός θα πρέπει να αντιμετωπίσει την μοίρα που ο ίδιος επί δεκαετίες δημιούργησε ψηφίζοντας φαύλα κόμματα και φαύλους ανθρώπους και οτι τα Μνημόνια δεν είναι μόνον αναπόφευκτα,αλλά και ωφέλιμα,διότι εισάγουν απαραίτητες μεταρρυθμίσεις.

Μόνον οι μεταρρυθμίσεις εξυγιαίνουν την οικονομία και η ανάπτυξη της τελευταίας οδηγεί στον τερματισμό ή έστω περιορισμό της λιτότητας.Ίσως είναι οδυνηρές για κάποιους,πλην όμως απεδείχθη ο μονόδρομος αυτών.
Για κάποιους πολίτες υπάρχει όμως και η εξής δικαιολογία για την επιλογή του Ιανουαρίου,απολύτως ορθή.Η αηδία,η μη ανοχή πλέον και η αποφορά της απίστευτης διαφθοράς της παρελθούσης σαρακονταετίας.Εδώ ακριβώς υπεισέρχεται ο προβληματισμός περί παλαιού και νέου.
Ο γράφων πιστεύει οτι ο διαχωρισμός παλαιού-νέου δεν έχει να κάνει ούτε με την ηλικία,ούτε με τον χρόνο διακυβέρνησης των κομμάτων.Στο κάτω-κάτω η Αριστερά και παλαιά είναι στην Ελλάδα και οι συνδικαλιστές και η ιδεολογική μεταπολιτευτική ηγεμονία της συνέβαλαν τα μέγιστα στην χρεωκοπία και κατά την επτάμηνη διακυβέρνησή της έδειξε πάμπολλα δείγματα νεποτισμού,αλαζονείας και κομματισμού στο κράτος,άπαντα αυτά προάγγελλοι διαφθοράς και ας μη ποιεί την νήσσαν.Το πραγματικό παλαιό και νέο είναι ο εξευρωπαϊσμός της χώρας ή η παραμονή της ως οθωμανικό κατάλοιπο.Αυτό και τίποτε άλλο.

Ο γράφων θεωρεί ως μέγιστο ευτύχημα την κατάρρευση στο επτάμηνο αυτό όλων των ουτοπιών,των φαντασμάτων και στο τέλος-τέλος της απύθμενης βλακείας της Μεταπολίτευσης.

Το ελληνικό κράτος δεν πρέπει να είναι πεδίο αντιμαχιών τσεγκεβαριστών,μαοικών,σταλινικών και άλλων ανισόρροπων,ούτε νησίδα αποκομμένη κυβερνώμενη από ακροδεξιούς εθνικιστές,ούτε όμως κράτος κοτσαμπάσηδων-σκανδαλοποιών,τύπου ΠΑΣΟΚ και Ν.Δημοκρατίας,έτσι όπως 40 χρόνια τους γνωρίσαμε.

Ιωάννης Ξηρός

Ταξίαρχος ε.α.