Ο εκλογές τελείωσαν και ο λαός αποφάσισε ποια κυβέρνηση επιθυμεί για την επόμενη τετραετία.Φαίνεται οτι ο περιττός διχασμός σε μνημόνιο-αντιμνημόνιο,τα ψέματα και οι ουτοπικές υποσχέσεις δεν επηρέασαν την πλειοψηφία των ψηφοφόρων τόσο ώστε να προκαλέσουν κυβερνητική αλλαγή.
Ίσως το προηγούμενο σύστημα εξουσίας προκαλεί ακόμη τόση ανατριχίλα, ώστε πολλοί να προτιμούν το νέο,έστω και με τα ψέματα και τις άνευ αντικρύσματος υποσχέσεις του,ιδιαίτερα εφόσον κατανοούν πλέον οτι η πολιτική θα είναι η ίδια.Ίσως η Ν.Δ. πληρώνει το γεγονός οτι πήγε στις εκλογές με ανοιχτό ακόμη το θέμα της λίστας Λαγκάρντ.
Ίσως πολλοί δεν εκτίμησαν θετικά την επίθεση φιλίας του Προέδρου της Ν.Δ. προς τον απερχόμενο Πρωθυπουργό και την διάθεσή του να του προσφέρει ακόμη και την…πρωθυπουργία σε περίπτωση πρωτιάς της Ν.Δημοκρατίας,προκειμένου να κυβερνηθεί η χώρα με οικουμενική,ώστε προτίμησαν να ψηφίσουν κατευθείαν τον κ.Τσίπρα ως Πρωθυπουργό και να απαλλάξουν τον κ.Μειμαράκη από τον κόπο.
Ακόμη και αν σωρευτικά όλα αυτά ισχύουν και άλλα τα οποία διαφεύγουν της αντίληψης του γράφοντος,το αποτέλεσμα είναι γνωστό.Ο γράφων επίσης δεν κατανοεί την πολεμική εναντίον της επιλογής του κ.Τσίπρα να διατηρήσει τον κ.Καμμένο ως προνομιακό συνεταίρο του.
Δείτεκαι αυτά
Το πράγμα είναι τόσο απλό όσο και το αυγό του Κολόμβου.Η αντιευρωπαική ή ευρωσκεπτικιστική Αριστερά μόνον με την ευρωφοβική λαικιστική Δεξιά μπορεί στις ημέρες μας να έχει κοινή όσμωση και συναντίληψη.Δύο πολιτικές αντιλήψεις που συναντώνται σε ένα τόσο κομβικό ζήτημα,το ζήτημα του ευρωπαικού προσανατολισμού,έστω και αν ξεκινούν από διαφορετικές πολιτικές αφετηρίες,μπορούν κάλιστα να συνεργασθούν,ιδιαίτερα εφόσον οι φιλοευρωπαικές δυνάμεις είτε δεν συνεργάζονται μαζί με αυτούς,είτε θέτουν όρους που δεν αποδέχονται.Ας μην γελιέται κανείς,η υπογραφή του τρίτου Μνημονίου θεωρείται από την Αριστερά και την εθνολαικιστική Δεξιά ως τακτική κίνηση και αναγκαίος ελιγμός.
Στην πρώτη ευκαιρία θα δείξουν πάλι οτι όχι μόνον δεν πιστεύουν στην Ενωμένη Ευρώπη,αλλά με χαρά θα αποκόψουν την Ελλάδα από αυτήν.Απλά τώρα δεν ήταν έτοιμοι ούτε αυτοί,ούτε η Ελλάδα(ευτυχώς).Την Ευρώπη του ”κεφαλαίου” και την Ευρώπη ”του περιορισμού της εθνικής κυριαρχίας” βδελύσσονται και αποποιούνται αμφότεροι,αριστεροί και εθνολαικιστές.
Έστω και αν τον όποιον περιορισμό της εθνικής κυριαρχίας οι ίδιοι τον εννοούν ως το”δικαίωμά”τους να διορίζουν σε ένα πλήρως ελεγχόμενο από αυτούς κράτος τους οπαδούς και συγγενείς τους ανεξέλεγκτα,να διογκώνουν τα ελλείματα,να παραδίδουν οικονομία και πανεπιστήμια στον συνδικαλισμό,όπως κατά τις αξέχαστες δεκαετίες που προηγήθηκαν της καταστροφής.Προς τι λοιπόν η απορία για την συνεργασία;
Η επόμενη ημέρα ας είναι για όλους ημέρα περισυλογής.Το Μνημόνιο είναι το μόνο που μπορεί να εφαρμοσθεί σήμερα ως πολιτική και ισοδύναμα για την ελάφρυνση κάποιων είτε απλά δεν υπάρχουν,είτε σημαίνουν πρόσθετα βάρη για κάποιους άλλους,οι οποίοι δικαιολογημένα θα αντιδράσουν.Αλλά,αρκετά πια με αυτούς τους τεχνητούς διαχωρισμούς και τις αδικίες.
Μέσα σε όλα αυτά,η αγαπητή Νέα Δημοκρατία ψάχνει για νέο αρχηγό.Ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης,ιδιαίτερα όταν αυτή ομνύει στο όνομα της Ευρώπης,είναι ένα θέμα που αφορά όλους τους πολίτες.Αλλά αυτό είναι θέμα άλλου σημειώματος.
Γράφει ο Ιωάννης Ξηρός
Ταξίαρχος ε.α. και μέλος της Δράσης
