Mε ανθρώπινες αλυσίδες γύρω από κρίσιμες υποδομές απαντά το Ιράν στο τελεσίγραφο Τραμπ, μετατρέποντας εργοστάσια και γέφυρες σε σύμβολα αντίστασης απέναντι σε μια πιθανή καταστροφική επίθεση.
Το Ιράν περνά σε μια πρωτοφανή μορφή αντίδρασης απέναντι στο τελεσίγραφο Τραμπ στο Ιράν, καλώντας τη νεολαία να σχηματίσει ανθρώπινες αλυσίδες γύρω από εργοστάσια παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας και κρίσιμες υποδομές. Η κίνηση αυτή έρχεται λίγες ώρες πριν από τη λήξη της αμερικανικής διορίας για το άνοιγμα των Στενών του Ορμούζ, σε ένα σκηνικό που θυμίζει προετοιμασία για γενικευμένη σύγκρουση.
Οι εικόνες που μεταδίδονται από ιρανικά μέσα δείχνουν φοιτητές, πολίτες, ακόμη και οικογένειες να συγκεντρώνονται γύρω από εγκαταστάσεις στρατηγικής σημασίας, σχηματίζοντας «ανθρώπινες ασπίδες». Από την Ταμπρίζ μέχρι τη Ντεζφούλ, πολίτες στέκονται δίπλα σε γέφυρες και ενεργειακές μονάδες, σε μια προσπάθεια να αποτρέψουν ενδεχόμενα πλήγματα από ΗΠΑ και Ισραήλ.
Η κινητοποίηση δεν είναι τυχαία. Ο πρόεδρος των ΗΠΑ, Ντόναλντ Τραμπ, είχε δηλώσει ότι μέσα σε λίγες ώρες από τη λήξη του τελεσιγράφου «όλες οι γέφυρες και οι σταθμοί ενέργειας θα καταστραφούν», ανεβάζοντας δραματικά την ένταση. Παράλληλα, αν και επιχείρησε να εμφανιστεί πιο συγκρατημένος, ξεκαθάρισε ότι η ανοικοδόμηση του Ιράν θα απαιτούσε δεκαετίες σε περίπτωση πλήρους καταστροφής.
Απέναντι σε αυτή την απειλή, η ιρανική ηγεσία επιχειρεί να μετατρέψει την κοινωνία σε παράγοντα αποτροπής. Κυβερνητικοί αξιωματούχοι απηύθυναν κάλεσμα σε φοιτητές, καλλιτέχνες και αθλητές να συμμετάσχουν μαζικά στις ανθρώπινες αλυσίδες, δίνοντας στη δράση χαρακτήρα εθνικής κινητοποίησης.
Χαρακτηριστική είναι η δήλωση του Αλιρεζά Ραχιμί, γραμματέα του Ανώτατου Συμβουλίου Νεολαίας και Εφήβων, ο οποίος υπογράμμισε ότι τα εργοστάσια παραγωγής ενέργειας «αποτελούν εθνικό πλούτο και ανήκουν στο μέλλον του Ιράν και στους νέους του». Με αυτό το μήνυμα, η Τεχεράνη επιχειρεί να παρουσιάσει τις υποδομές όχι μόνο ως στρατηγικούς στόχους, αλλά ως σύμβολα εθνικής επιβίωσης.
Η κίνηση αυτή εντάσσεται σε μια ευρύτερη στρατηγική ψυχολογικού και πολιτικού πολέμου. Από τη μία πλευρά, οι ΗΠΑ ασκούν ασφυκτική πίεση με τελεσίγραφα και απειλές καταστροφής κρίσιμων υποδομών. Από την άλλη, το Ιράν επιχειρεί να δημιουργήσει εικόνα λαϊκής ενότητας και αποφασιστικότητας, μεταφέροντας το μήνυμα ότι οποιαδήποτε επίθεση θα έχει όχι μόνο στρατιωτικό αλλά και βαθύ κοινωνικό αντίκτυπο.
Καθώς η διορία πλησιάζει στην εκπνοή της, η κατάσταση παραμένει εξαιρετικά ρευστή. Το ερώτημα που κυριαρχεί είναι αν οι εικόνες των ανθρώπινων αλυσίδων θα λειτουργήσουν αποτρεπτικά ή αν θα αποτελέσουν προοίμιο μιας ακόμη πιο επικίνδυνης κλιμάκωσης στη Μέση Ανατολή.
