Σε ηλικία 103 ετών έφυγε από τη ζωή ο Βρετανός βετεράνος αεροπόρος που συνέδεσε το όνομά του με ένα από τα πιο ιστορικά μαχητικά αεροσκάφη της Ελληνικής Πολεμικής Αεροπορίας, το θρυλικό Spitfire MJ755 που σήμερα βρίσκεται στο Τατόι.
Πλήρης ημερών, σε ηλικία 103 ετών, έφυγε από τη ζωή ο βετεράνος πιλότος της Royal Air Force, George Dunn, ο άνθρωπος που το 1947 είχε αναλάβει να μεταφέρει και να παραδώσει στην Ελληνική Πολεμική Αεροπορία το ιστορικό μαχητικό αεροσκάφος Supermarine Spitfire MJ755.
Το συγκεκριμένο αεροσκάφος ήταν ένα από τα 77 καταδιωκτικά που παραχωρήθηκαν από τη βρετανική κυβέρνηση στην Ελλάδα, με σκοπό την αναδιοργάνωση της ελληνικής αεροπορίας μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Σήμερα, πλήρως ανακατασκευασμένο και σε πτήσιμη κατάσταση, αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα εκθέματα του Μουσείου της Πολεμικής Αεροπορίας στο Τατόι.
Σε παλαιότερη συνέντευξή του είχε περιγράψει τη στιγμή της μεταφοράς του αεροσκάφους στην Ελλάδα, εξηγώντας ότι στις 28 Ιανουαρίου του 1947 πραγματοποίησε την τελευταία δοκιμαστική πτήση πριν το αεροσκάφος αναχωρήσει για την Ελλάδα, ενώ είχε προηγηθεί ενδιάμεσος ανεφοδιασμός στην Κύπρο. Όπως είχε αποκαλύψει, τα αεροσκάφη που προορίζονταν για την Ελλάδα βρίσκονταν τότε στην Αίγυπτο, σε μονάδες συντήρησης μετά το τέλος του πολέμου.
Δείτεκαι αυτά
Ο Τζορτζ Νταν υπήρξε ένας από τους πιο έμπειρους πιλότους βομβαρδιστικών της εποχής του. Κατά τη διάρκεια του πολέμου πέταξε με τα βαριά βομβαρδιστικά Handley Page Halifax και αργότερα με τα θρυλικά de Havilland Mosquito, συμπληρώνοντας συνολικά 44 πολεμικές αποστολές.
Η πολεμική του διαδρομή ξεκίνησε το 1941, όταν κατατάχθηκε εθελοντικά στην αεροπορία με στόχο να γίνει ιπτάμενος. Την ίδια χρονιά στάλθηκε στον Καναδά για εκπαίδευση. Μάλιστα, αρκετοί είχαν αμφισβητήσει τότε την ικανότητά του να γίνει πιλότος, λόγω του χαμηλού μορφωτικού του επιπέδου, αφού είχε εγκαταλείψει το σχολείο από την ηλικία των 14 ετών για να εργαστεί σε μεταφορική εταιρεία.
Παρά τις αμφιβολίες, κατάφερε όχι μόνο να ολοκληρώσει την εκπαίδευσή του, αλλά και να γράψει τη δική του ιστορία στους αιθέρες του πολέμου.
Το 1942 πραγματοποίησε την πρώτη του πολεμική αποστολή με βομβαρδιστικά τύπου Χάλιφαξ, ενώ στη συνέχεια μεταφέρθηκε στα Μοσκίτο, με τα οποία συμμετείχε σε αποστολές εναντίον του Βερολίνου και άλλων γερμανικών στόχων.
Μία από τις πιο σημαντικές αποστολές στις οποίες συμμετείχε ήταν η ιστορική επιδρομή στο Πέενεμουντε, τον Αύγουστο του 1943, όταν οι συμμαχικές δυνάμεις έπληξαν τις εγκαταστάσεις ανάπτυξης των γερμανικών πυραύλων V-1 και V-2, επιχειρώντας να καθυστερήσουν την ανάπτυξη των όπλων αυτών.
Ο ίδιος είχε περιγράψει πως συμμετείχε στο πρώτο κύμα βομβαρδιστικών της επιχείρησης, τονίζοντας ότι εκείνη τη νύχτα στάθηκαν τυχεροί καθώς απέφυγαν τις επιθέσεις των γερμανικών νυχτερινών μαχητικών.
Η συγκεκριμένη αποστολή θεωρείται μία από τις πιο κρίσιμες του πολέμου, καθώς η αποτυχία θα οδηγούσε σε επανάληψη των επιδρομών με βαριές απώλειες για τα πληρώματα.
Μετά την ολοκλήρωση της επιχειρησιακής του δράσης με τα Χάλιφαξ, υπηρέτησε για ένα διάστημα ως εκπαιδευτής πιλότων και στη συνέχεια επέστρεψε στις πολεμικές επιχειρήσεις πετώντας με τα Μοσκίτο.
Για τη γενναιότητα και την προσφορά του τιμήθηκε με τον Διακεκριμένο Σταυρό Ιπταμένου, ενώ του απονεμήθηκε και το παράσημο της Λεγεώνας της Τιμής.
Το 1947 μετατέθηκε στην Αίγυπτο, όπου είχε αποστολή να μεταφέρει ανακαινισμένα μονοκινητήρια μαχητικά αεροσκάφη. Ανάμεσά τους και το ιστορικό Σπιτφάιρ MJ755, που κατέληξε στην Ελλάδα και πέρασε στην ιστορία της ελληνικής αεροπορίας.
Περισσότερα από 70 χρόνια αργότερα, είχε την ευκαιρία να καθίσει ξανά στο ίδιο αεροσκάφος, σε μια ιδιαίτερα συγκινητική στιγμή, στο ιστορικό αεροδρόμιο του Μπίγκιν Χιλ στη Βρετανία, όπου το αεροσκάφος ανακατασκευαζόταν.
Μετά τον πόλεμο αποστρατεύτηκε με τον βαθμό του σμηναγού και επέστρεψε στην εργασία του στον τομέα των μεταφορών, από όπου και συνταξιοδοτήθηκε.
Το 2019, σε ηλικία 98 ετών, έγραψε μαζί με τον συγγραφέα και ιστορικό Steve Darlow βιβλίο για τη δράση του στη Διοίκηση Βομβαρδιστικών της βρετανικής αεροπορίας.
Μέχρι και το 2025 συνέχιζε να συμμετέχει σε επετειακές εκδηλώσεις για τη λήξη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, παραμένοντας ενεργός και τιμώμενος για την ιστορική του προσφορά.
Ο θάνατός του σηματοδοτεί το τέλος μιας γενιάς ανθρώπων που έζησαν από κοντά τις πιο σκληρές στιγμές της παγκόσμιας ιστορίας και άφησαν ανεξίτηλο αποτύπωμα στις επόμενες γενιές.
