Τα drones της Τουρκίας αλλάζουν τα δεδομένα – Όχι όμως την ισορροπία ισχύος
Τα τουρκικά μη επανδρωμένα αεροσκάφη, όπως τα Bayraktar TB2, ANKA και Akinci, αποτελούν πλέον βασικό εργαλείο της τουρκικής στρατιωτικής στρατηγικής και χρησιμοποιούνται συστηματικά τόσο για επιτήρηση όσο και για αποστολές κρούσης. Η έντονη παρουσία τους στο Αιγαίο και στον Έβρο έχει προκαλέσει έντονο προβληματισμό στην ελληνική στρατιωτική κοινότητα, καθώς συνδυάζουν χαμηλό επιχειρησιακό κόστος με δυνατότητα συνεχούς παρακολούθησης και στοχοποίησης.
Στρατιωτικοί αναλυτές εκτιμούν ότι τα τουρκικά UAV δημιουργούν έναν σοβαρό τακτικό πονοκέφαλο, κυρίως λόγω της δυνατότητάς τους να επιχειρούν επί ώρες πάνω από κρίσιμες περιοχές, συλλέγοντας πληροφορίες και μεταφέροντας εικόνα σε πραγματικό χρόνο στα τουρκικά κέντρα επιχειρήσεων. Ωστόσο, τονίζουν ότι δεν συνιστούν μια ανίκητη στρατηγική απειλή απέναντι σε μια οργανωμένη αεράμυνα όπως η ελληνική.
Πού εντοπίζεται η πραγματική απειλή
Η μεγαλύτερη επιχειρησιακή αξία των τουρκικών drones βρίσκεται στην επιτήρηση και στη στοχοποίηση μονάδων. Τα UAV μπορούν να παρακολουθούν κινήσεις του Ελληνικού Στόλου στο Αιγαίο ή μετακινήσεις στρατευμάτων στον Έβρο, μεταδίδοντας δεδομένα σε πραγματικό χρόνο και κατευθύνοντας πυρά πυροβολικού ή άλλων οπλικών συστημάτων.
Παράλληλα, η συνεχής παρουσία τους στον ελληνικό εναέριο χώρο λειτουργεί και σε επίπεδο ψυχολογικού πολέμου. Οι συχνές παραβιάσεις προκαλούν φθορά στα ελληνικά μέσα επιφυλακής, καθώς απαιτούν συνεχή κινητοποίηση μαχητικών αεροσκαφών και αντιαεροπορικών μονάδων.
Ιδιαίτερη ανησυχία προκαλούν και οι οπλισμένες εκδόσεις των τουρκικών UAV, που μπορούν να μεταφέρουν κατευθυνόμενα πυρομαχικά ακριβείας. Σε θεωρητικό επίπεδο, τέτοια συστήματα θα μπορούσαν να πλήξουν ελαφρά θωρακισμένα οχήματα, φυλάκια ή ραντάρ πρώτης γραμμής.
Τα αδύναμα σημεία των τουρκικών drones
Δείτεκαι αυτά
Παρά τις δυνατότητές τους, τα τουρκικά UAV παρουσιάζουν σημαντικές αδυναμίες απέναντι σε ένα οργανωμένο δίκτυο αεράμυνας. Τα περισσότερα πετούν με σχετικά χαμηλές ταχύτητες, διαθέτουν μεγάλο θερμικό και ηλεκτρονικό ίχνος και δεν έχουν τεχνολογία χαμηλής παρατηρησιμότητας.
Αυτό σημαίνει ότι μπορούν να εντοπιστούν από ελληνικά ραντάρ και να καταρριφθούν από αντιαεροπορικά συστήματα μικρού και μεσαίου βεληνεκούς ή ακόμη και από μαχητικά αεροσκάφη της Πολεμικής Αεροπορίας.
Ιδιαίτερα κρίσιμος θεωρείται και ο τομέας του ηλεκτρονικού πολέμου. Ελληνικά συστήματα παρεμβολών μπορούν να διακόψουν την επικοινωνία των UAV με τους σταθμούς εδάφους ή να επηρεάσουν τα συστήματα πλοήγησής τους, περιορίζοντας δραστικά την αποτελεσματικότητά τους.
Στρατιωτικές πηγές επισημαίνουν επίσης ότι σε περίπτωση γενικευμένης σύγκρουσης, η αεροπορική υπεροχή θα αποτελούσε καθοριστικό παράγοντα. Εφόσον η Ελληνική Πολεμική Αεροπορία εξασφαλίσει έλεγχο του εναέριου χώρου, η επιβιωσιμότητα των τουρκικών UAV μειώνεται δραματικά.
Η ελληνική απάντηση απέναντι στα UAV
Η Ελλάδα έχει ήδη προσαρμόσει σημαντικά το αμυντικό της δόγμα απέναντι στην αυξανόμενη απειλή των drones. Στα νησιά του Αιγαίου και στον Έβρο αναπτύσσεται σταδιακά ένα πολυεπίπεδο πλέγμα αεράμυνας και αντι-drone συστημάτων, με στόχο τον έγκαιρο εντοπισμό και την εξουδετέρωση μη επανδρωμένων απειλών.
Ταυτόχρονα, δίνεται έμφαση στην ανάπτυξη εγχώριων μη επανδρωμένων συστημάτων, τόσο για αποστολές επιτήρησης όσο και για επιχειρήσεις κρούσης, με σκοπό να περιοριστεί το επιχειρησιακό πλεονέκτημα της Τουρκίας στον συγκεκριμένο τομέα.
Η πάγια τακτική της Πολεμικής Αεροπορίας παραμένει η άμεση αναγνώριση και αναχαίτιση κάθε ύποπτης εναέριας δραστηριότητας, μέσω των μαχητικών επιφυλακής που βρίσκονται σε συνεχή ετοιμότητα.
Η διεθνής στρατιωτική εμπειρία έχει δείξει ότι τα τουρκικά drones μπορούν να αποδειχθούν εξαιρετικά αποτελεσματικά σε συγκρούσεις χαμηλής έντασης ή απέναντι σε αντιπάλους με περιορισμένες δυνατότητες αεράμυνας, όπως φάνηκε στη Συρία, στη Λιβύη και στον πόλεμο στο Ναγκόρνο Καραμπάχ.
Απέναντι όμως σε έναν οργανωμένο στρατό με σύγχρονα ραντάρ, αντιαεροπορικά συστήματα και ισχυρή αεροπορία, η επιχειρησιακή τους επιβίωση γίνεται πολύ πιο δύσκολη. Για την Ελλάδα, τα τουρκικά UAV αποτελούν μια υπαρκτή και σοβαρή απειλή που απαιτεί συνεχή επαγρύπνηση, όχι όμως έναν παράγοντα που ανατρέπει την ισορροπία ισχύος στο Αιγαίο.
